Umowa użyczenia – czy rodzi skutki podatkowe?

Z użyczenia lokalu na cele prowadzenia działalności korzystają przede wszystkim drobni przedsiębiorcy, rozpoczynający dopiero swoją działalność gospodarczą. Użyczając nieruchomość od członków swojej rodziny zastanawiają się nad konsekwencjami , jakie umowa ta może rodzić w ich rozliczeniach podatkowych.
Zgodnie z art. 710 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz.U. z 2014 r., poz. 121), użyczenie jest umową, przez którą użyczający zobowiązuje się zezwolić biorącemu, przez czas oznaczony lub nie oznaczony na bezpłatne używanie oddanej mu w tym celu rzeczy. Istotą tej umowy jest jej bezpłatny charakter, co oznacza, że biorący w używanie nie ma obowiązku dokonywania żadnych świadczeń i opłat na rzecz dającego do bezpłatnego używania.
Jeżeli użyczenie ma miejsce między członkami najbliższej rodziny to stosownie do art. 21 ust. 1 pkt 125 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wolna od podatku dochodowego jest wartość świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń, obliczona zgodnie z art. 11 ust. 2-2b, otrzymanych od osób zaliczonych do I i II grupy podatkowej w rozumieniu przepisów o podatku od spadków i darowizn, z zastrzeżeniem ust. 20.
W myśl art. 14 ust. 3 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i darowizn (t.j. Dz.U. z 2009 r. Nr 93, poz. 768 ze zm.), do I i II grupy podatkowej zalicza się:

1. małżonków, zstępnych, wstępnych, pasierba, zięcia, synową, rodzeństwo, ojczyma, macochę, i teściów,
2. zstępnych rodzeństwa, rodzeństwo rodziców, zstępnych i małżonków pasierbów, małżonków rodzeństwa i rodzeństwo małżonków, małżonków rodzeństwa małżonków, małżonków innych zstępnych.

W związku z powyższym użyczenie 100 m hali od rodziców nie spowoduje konsekwencji podatkowych, w szczególności nie będzie rodziło przychodu z tytułu świadczeń nieodpłatnych (Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach, 2014.12.22, IBPBI/1/415-1143/14/WRz). Umowa użyczenia może przewidywać prawo do wynajmowania użyczonego lokalu przez osobę biorącą lokal w użyczenie. Jeśli ta osoba jest wynajmującym wówczas przychód z najmu jest przychodem osoby biorącej lokal w użyczenie (Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach, 2015.03.09, IBPBII/2/415-1064/12/14/MZM). Dopuszczalne jest zarówno użyczenie na cele prywatne, jak i na cele prowadzenia działalności gospodarczej. W obu przypadkach nieodpłatność umowy zawartej np. z rodzicami powoduje, że przychód zwolniony będzie z opodatkowania (IBPBI/1/415-1143/14/WRz., 2014.12.22, Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach).
Jeżeli umowa dotyczy osób spoza grona najbliższej rodziny, to może powodować konsekwencje podatkowe. U oddającego rzecz (nieruchomość) użyczającemu, nie można jednak mówić o nich nawet w przypadku, gdy umowę zawiera z przedsiębiorcą. Jeżeli nie uzyskuje świadczenia, to nie ma przychodu a w konsekwencji nie ma podstawy do tego, by rozliczać z tego tytułu podatek dochodowy (IPPB1/415-1356/14-2/AM, 2015.02.18, Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie).
Po stronie otrzymującego użyczaną rzecz dochodzi do nieodpłatnego świadczenia. Wartość pieniężną nieodpłatnych świadczeń ustala się:

• jeżeli przedmiotem świadczenia są usługi wchodzące w zakres działalności gospodarczej dokonującego świadczenia – według cen stosowanych wobec innych odbiorców,
• jeżeli przedmiotem świadczeń są usługi zakupione – według cen zakupu,
• jeżeli przedmiotem świadczeń jest udostępnienie lokalu lub budynku – według równowartości czynszu, jaki przysługiwałby w razie zawarcia umowy najmu tego lokalu lub budynku,
• w pozostałych przypadkach – na podstawie cen rynkowych stosowanych przy świadczeniu usług lub udostępnianiu rzeczy lub praw tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu, stopnia zużycia oraz czasu i miejsca udostępnienia.

W przypadku, gdy to określeni przedsiębiorcy dokonują użyczenia, szczególnie połączonego ze świadczeniami dodatkowymi, odpłatnymi, to np. w sytuacji użyczenia pomieszczeń biurowych nie dojdzie do nieodpłatnego świadczenia usług, ale do odpłatnego udostępniania pomieszczeń, gdy opłaty z tytułu ponoszonych kosztów związanych z korzystaniem z pomieszczeń biurowych będą stanowić wynagrodzenie za usługę w postaci udostępnienia ww. pomieszczeń (Dyrektor Izby Skarbowej w Łodzi, 2015.03.17, sygn.. akt IPTPP2/443-917/14-4/JS).
Umowa nieodpłatnego użyczenia nie została wymieniona w ustawowym katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od spadków i darowizn, o którym mowa w art. 1 cyt. ustawy. Tym samym nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od spadków i darowizn. Zatem w związku z zawarciem ww. umowy użyczenia nie będzie ciążył obowiązek podatkowy w tymże podatku (Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach, IBPBII/1/4515-20/15/MD, 2015.05.08).
Należy wreszcie wskazać na możliwe konsekwencje w podatku od czynności cywilnoprawnych. Przykładowo, użyczając budynek wraz z działką, na której jest posadowiony, spółce cywilnej prowadzonej przez właściciela nieruchomości z bratem, tak, aby spółka mogła poczynić inwestycje w przedmiotowej nieruchomości, a także, aby wynajmującym pawilon była spółka cywilna, stanowi oddanie przez wspólnika spółce nieruchomości do nieodpłatnego używania, a zatem stanowi zmianę umowy spółki. Obowiązek podatkowy z tego tytułu powstanie z chwilą dokonania czynności cywilnoprawnej (art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy) i będzie ciążył przy umowie spółki cywilnej na wspólnikach (art. 4 pkt 9 ustawy). Stosownie do art. 6 ust. 1 pkt 8 lit. e) ustawy podstawę opodatkowania przy oddaniu spółce rzeczy lub praw majątkowych do nieodpłatnego używania stanowić będzie roczna wartość nieodpłatnego używania, którą przyjmuje się w wysokości 4% wartości rynkowej rzeczy lub prawa majątkowego oddanego do nieodpłatnego używania. Zaś stawka podatku w myśl art. 7 ust. 1 pkt 9 ustawy wynosi 0,5% (Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach, 2015.05.08, IBPBII/1/4514-40/15/MD).

Piotr Szulczewski

25 lat więzienia nie tylko za oszustwa w VAT

Zaproponowane przez Ministerstwo Sprawiedliwości zwiększenie kar za oszustwa w podatku VAT, mogą mieć zastosowanie także dla przedsiębiorców nie działających w celu dokonania wyłudzenia podatku. Maksymalna kara ma wynieść 25 lat więzienia.

Celem rządowego projektu ustawy o zmianie ustawy – Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw jest doprowadzenie do sytuacji, w której przestępcze działania obywateli, zmierzające do nielegalnego uzyskania środków finansowych staną się nieopłacalne, a wyjątkowo surowa sankcja karna stanowić będzie walor odstraszający potencjalnych sprawców. Projektowane zmiany są uzupełnieniem szeregu działań podejmowanych przez administrację rządową, służących uszczelnieniu systemu poboru podatków, przeciwdziałaniu wyłudzeniom podatku od towarów i usług i zapewnieniu uczciwej konkurencji wszystkim uczestnikom obrotu gospodarczego.

Zdaniem Przemysława Pruszyńskiego, doradcy podatkowego, sekretarza Rady Podatkowej, sformułowanie „podając w niej nieprawdę co do okoliczności mogących mieć znaczenie dla określenia wysokości publicznoprawnej” obejmie swoim zakresem również zwykłe błędy lub spory podatników z organami podatkowymi, np. co do wysokości stawki podatku.

Przykładem takim jest niedawno zakończony spór o ubezpieczenia w branży leasingowej – stosowanie zwolnienia zamiast 23% stawki podatku. W kontekście projektowanych przepisów mogłoby to oznaczać ryzyko min. 5 lat więzienia jeśli podatnik kontynuował korzystanie ze zwolnienia do czasu wyjaśnienia interpretacji. Percepcja aparatu skarbowego byłaby jasna – podatnik podawał nieprawdę w fakturze, ponieważ w sposób świadomy wskazywał na zwolnienie (działanie umyślne).

Warto zwrócić uwagę, że kwota 5 mln zł jest wielka w kontekście oszustw i wyłudzeń, jednak w przypadku dużych podmiotów gospodarczych, których obroty liczone są w miliardach złotych stanowi wartość realnie dokonywanych transakcji – dodaje Pruszyński.

Rada Podatkowa zauważa, że uwzględniając sankcyjny charakter przepisów prawa karnego, konieczne jest zdefiniowanie okoliczności i przesłanek nałożenia kary, a także powiązania wysokości kary z wysokością uszczuplenia podatkowego oraz przyczynieniem się do powstania uszczuplenia. Projektowane przepisy (art. 270a, 271a oraz 277a) nie spełniają tych kryteriów, przez co istnieje ryzyko, że będą stosowane w przypadkach, gdy nie wystąpi uszczuplenie podatkowe, bądź będzie ono nieproporcjonalnie małe w stosunku do wymiaru sankcji. Jako kryterium zaostrzenia kary przyjęto wyłącznie wartość faktury, przy czym nie jest ona wyznacznikiem szkodliwości czynu! Zupełnie pominięto okoliczności czynu oraz wartość szkody. W najgorszym przypadku można sobie wyobrazić nałożenie nadzwyczajnie wysokiej kary za wątpliwą nieprawidłowość (niejasne kryteria oceny) nie mającą wpływu na zobowiązanie podatkowe.

Zastrzeżenie budzi także przyjęcie, że osobą odpowiedzialną będzie osoba wystawiająca fakturę. Z doświadczenia wiadomo, że taka osoba wykonuje najczęściej proces stricte techniczny nie mając całego obrazu transakcji. W przypadku osób prawnych istnieje odrębność podmiotowa między podatnikiem (osobą prawną), a osobą podlegającą karze. Może zatem zaistnieć sytuacja, w której osoba wystawiająca fakturę lub otrzymująca (dokonująca czynności związanych z rozliczeniem faktury) nie ma wiedzy o oszustwie, lub też której rola nie ma związku z „nieprawdą”, a zgodnie z projektowanym przepisem będzie podlegała karze, której wysokość będzie zależała tylko i wyłącznie od wartości towarów i usług, a więc zupełnie bez związku z wysokością uszczuplenia i stopniem w jakim ta osoba przyczyniła się do podania nieprawdy!

Konfederacja Lewiatan

zapraszam do zapoznania się z oferta: https://mobilevikings.pl/referral/xU91wf0Erp/

Jak prawidłowo rozliczyć delegację?

Masz wątpliwości, jak prawidłowo rozliczyć delegację? Ten artykuł posłuży Ci za uproszczoną instrukcje.

Podróż służbowa (delegacja), to wykonywanie zadania określonego przez pracodawcę poza miejscowością, w której znajduje się stałe miejsce pracy zatrudnionego (także poza granicami kraju). Termin i miejsce podróży określone jest w poleceniu wyjazdu służbowego. Polecenie wyjazdu określa także miejsce rozpoczęcia i zakończenia podróży służbowej. Ze względów podatkowo-księgowych, jak i dowodowych delegacja powinna mieć formę polecenia na piśmie. W treści polecenia służbowego powinny znajdować się dane dotyczące: osoby delegowanej, miejsca i terminu rozpoczęcia i zakończenia podróży służbowej, środka transportu oraz miejsca, w którym cel wyjazdu służbowego ma być realizowany. Polecenie wyjazdu musi być podpisane przez pracodawcę lub osobę przez niego upoważnioną. Nie można delegować kobiet w ciąży oraz pracowników wychowujących dzieci do lat czterech, chyba że sami wyrażą na to zgodę.

Właściciel firmy jednoosobowej może także sam udać się w podróż służbową, a poniesione na ten cel wydatki (jednak nie wszystkie) zaliczyć do kosztów uzyskania przychodu na podstawie art. 22 ust. 1 ustawy o PIT – tzn. jeśli podróż ma wpływ na powstanie przychodu.
Wynikające z organizacji pracy stałe wykonywanie zadań w różnych miejscach i terminach przez samego przedsiębiorcę lub jego pracownika nie jest podróżą służbową i podczas oddelegowania czy zmian miejsca pracy nie obowiązują te same przywileje, które dostępne są dla pracowników udających się w podróż służbową.
Każdy pracodawca, który deleguje swojego pracownika w podróż służbową ma w stosunku do niego określone obowiązki. Rozliczenie delegacji powinno zawierać pokrycie kosztów pracownika z związanych z wyjazdem służbowym takich jak np. diety lub ryczałty za noclegi, wyżywienie przejazdy, dojazdy.

Dieta

Dieta jest przeznaczona na pokrycie zwiększonych kosztów wyżywienia w czasie podróży. Od 1 marca 2013 r. wynosi ona 30 zł na dobę podróży. Czas delegacji pracownika to nie tylko czas pobytu w miejscowości, do której pracownik został skierowany, ale również czas przemieszczania się pracownika w celu dojechania do wskazanej miejscowości i powrotu z niej.
Diety należne przedsiębiorcy, do wysokości przysługującej pracownikom, są kosztem uzyskania przychodów, co oznacza, że ich wysokość nie wymaga udokumentowania. Udokumentowany natomiast musi być sam fakt przysługiwania diety – zwykle są one ujmowane na powszechnie stosowanym druku „Polecenie wyjazdu służbowego”. Zasada ta dotyczy zarówno podatników prowadzących księgi rachunkowe, jak i prowadzących podatkową księgę przychodów i rozchodów.
Z tytułu wyjazdu w delegację na terenie kraju pracownikowi przysługują diety oraz zwrot kosztów:

• przejazdów;
• noclegów;
• dojazdów środkami komunikacji miejscowej;
• innych udokumentowanych wydatków, określonych lub uznanych przez pracodawcę odpowiednio do uzasadnionych potrzeb.

Należność z tytułu diet oblicza się za czas od rozpoczęcia podróży krajowej (wyjazdu) do powrotu (przyjazdu) po wykonaniu zadania służbowego w następujący sposób:
1) jeżeli podróż trwa nie dłużej niż dobę i wynosi:
a) mniej niż 8 godzin – dieta nie przysługuje,
b) od 8 do 12 godzin – przysługuje 50 proc. diety,
2) jeżeli podróż trwa dłużej niż dobę, za każdą dobę przysługuje dieta w pełnej wysokości, a za niepełną, ale rozpoczętą dobę:
a) do 8 godzin – przysługuje 50 proc. diety,
b) ponad 8 godzin – przysługuje dieta w pełnej wysokości.

Praca pozwoli Ci zwiedzić świat

Polscy specjaliści i menedżerowie na dzisiejszym rynku pracy mają możliwość wyboru pracy, która umożliwi im podróże po całym świecie.

Delegacja rozpoczyna się wtedy, gdy pracownik faktycznie wyjeżdża, rozpoczyna podróż służbową, a kończy o godzinie, o której faktycznie powrócił do siedziby przedsiębiorstwa. Jeżeli pracownik wyjeżdża i wraca bezpośrednio do mieszkania, a nie do firmy, wówczas podróż służbowa trwa od godziny faktycznego jej rozpoczęcia (wejścia do samochodu, odjazdu pociągu, autobusu) aż do godziny jej zakończenia (przyjazdu do mieszkania, powrotu pociągu).
Powyższe kwoty zmniejsza się o koszt zapewnionego bezpłatnego wyżywienia, przyjmując, że każdy posiłek stanowi odpowiednio:

• śniadanie – 25 proc. diety;
• obiad – 50 proc. diety;
• kolacja – 25 proc. diety.

Zasadę tę należy stosować w przypadku korzystania przez pracownika z usługi hotelarskiej, w ramach której zapewniono wyżywienie. W praktyce przedsiębiorca powinien odebrać od pracownika oświadczenie, czy hotel zapewnił wyżywienie, czy też usługa ta nie obejmowała posiłków.
Dieta nie przysługuje :

• za czas delegowania do miejscowości pobytu stałego lub czasowego pracownika,
• jeżeli pracownikowi zapewniono bezpłatne całodzienne wyżywienie (również poza usługą hotelarską, np. gdy pracodawca pokrywa samodzielnie koszty jedzenia),
• w dniu wolnym od pracy, w którym pracownik przebywając w delegacji ponad 10 dni powraca do miejscowości pobytu stałego lub czasowego środkiem transportu określonym przez pracodawcę (zwrot za przejazd należy się odrębnie).

Środek transportu

Środek transportu właściwy do odbycia podróży, a także rodzaj określa pracodawca. Pracownikowi przysługuje zwrot kosztów przejazdu w wysokości udokumentowanej:

• biletami,
• fakturami obejmującymi cenę biletu środka transportu,
• wraz ze związanymi z nimi opłatami dodatkowymi,
• w tym miejscówkami.

Na wniosek pracownika pracodawca może wyrazić zgodę na przejazd w podróży samochodem osobowym, motocyklem lub motorowerem niebędącym własnością pracodawcy. W takim przypadku pracownikowi przysługuje zwrot kosztów przejazdu w wysokości stanowiącej iloczyn przejechanych kilometrów przez stawkę za jeden kilometr przebiegu. Wysokość stawki nie może być wyższa niż:

• dla samochodu osobowego: o pojemności skokowej silnika do 900 cm³ – 0,5214 zł, a o pojemności skokowej silnika powyżej 900 cm³ – 0,8358 zł,
• dla motocykla – 0,2302 zł,
• dla motoroweru – 0,1382 zł.

Hotele

Za nocleg podczas podróży krajowej w obiekcie świadczącym usługi hotelarskie pracownikowi przysługuje zwrot kosztów w wysokości stwierdzonej rachunkiem, jednak nie wyższej za jedną dobę hotelową niż dwudziestokrotność stawki diety (600 zł). W uzasadnionych przypadkach pracodawca może wyrazić zgodę na zwrot kosztów noclegu stwierdzonych rachunkiem w wysokości przekraczającej limit.
Za hotel pracownik otrzyma zwrot na podstawie przedłożonego rachunku lub też – w przypadku jego nieposiadania – ryczałtową kwotę 150 proc. diety (45 zł). Ryczałt za nocleg przysługuje wówczas, gdy nocleg trwał co najmniej 6 godzin pomiędzy godzinami 21 i 7. Zwrot kosztów noclegu lub ryczałt za nocleg nie przysługują za czas przejazdu, a także jeżeli pracodawca uzna, że pracownik ma możliwość codziennego powrotu do miejscowości stałego lub czasowego pobytu.

Rozliczenie kosztów

Pracodawca jest zobowiązany wypłacić zaliczkę, jeżeli wnioskuje o to pracownik. Zaliczkę należy rozliczyć w terminie 14 dni od dnia zakończenia podróży służbowej.
Delegowany zobligowany jest do tego, aby przedstawić wszystkie rachunki, które są potwierdzeniem poniesionych kosztów podczas delegacji. Oczywiście obowiązek ten nie dotyczy diet oraz wydatków objętych ryczałtami. Jeżeli nastąpi sytuacja, w której delegowany z konkretnych przyczyn nie będzie w stanie przedstawić rachunku, wówczas pracownik zobowiązany jest do pisemnego oświadczenia o poniesionych kosztach a także przyczynach braku jego udokumentowania.
Podstawa prawna: rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z 29 stycznia 2013 r. w sprawie należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej (Dz.U. z 2013 r. poz. 167).

Joanna Mirosz, Kancelaria Podatkowa Skłodowscy

 Rejestr zakupów i sprzedaży VAT do wglądu fiskusa

 Podatnicy zobowiązani do prowadzenia tzw. pełnej ewidencji VAT będą mieć obowiązek przekazywania jej w formacie JPK co miesiąc, bez wezwania organu podatkowego. Od 1.07.2016 obowiązek ten obejmie największe firmy. Małych i średnich przedsiębiorców w rozumieniu usdg będzie on dotyczyć od 1.01.2017, a mikroprzedsiębiorców – od 1.01.2018. Został nałożony ustawą z 13.05.2016 o zmianie ustawy – Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw. Wprowadziła ona do art. 82 Op nowy § 1b, który stanowi, że osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne prowadzące księgi podatkowe przy użyciu programów komputerowych są obowiązane bez wezwania organu podatkowego do przekazywania MF za pomocą środków komunikacji elektronicznej informacji o prowadzonej ewidencji, o której mowa w art. 109 ust. 3 ustawy o VAT, w postaci elektronicznej odpowiadającej strukturze logicznej JPK, za okresy miesięczne w terminie do 25. dnia miesiąca następującego po każdym kolejnym miesiącu, wskazując miesiąc, którego ta informacja dotyczy. 
Odroczenie dla mikro, małych i średnich przedsiębiorców
 Z kolei z przepisu przejściowego (art. 6) tej ustawy wynika, że informację taką będzie się składać za miesiące przypadające od 1.07.2016, a zatem po raz pierwszy do 25.08.2016. Termin ten nie dotyczy: małych i średnich przedsiębiorców w rozumieniu usdg, którzy zaczną przesyłać taką informację za miesiące od 1.01.2017 (a więc po raz pierwszy będą ją składać za styczeń do 25.02.2017), mikroprzedsiębiorców w rozumieniu usdg, którzy prześlą ww. informację za miesiące przypadające od 1.01.2018 (po raz pierwszy za styczeń do 25.02.2018). Jednocześnie wprowadzono stosowne zmiany w ustawie o VAT, nadając nowe brzmienie  art. 109 ust. 3, określającemu, co powinna zawierać pełna ewidencja VAT (rozszerzono ją o dane służące identyfikacji transakcji; wejdzie w życie 1.01.2017) oraz dodając do tego art. nowy ust. 8a, nakładający obowiązek prowadzenia pełnej ewidencji VAT w formie elektronicznej przy użyciu programów komputerowych (ten przepis wejdzie w życie dopiero 1.01.2018). Obowiązek comiesięcznego przesyłania informacji w postaci rejestru zakupów i sprzedaży VAT jest niezależny od przyjętego przez podatnika sposobu rozliczeń. A zatem co miesiąc będą przesyłać swoje rejestry także ci podatnicy, którzy z VAT rozliczają się kwartalnie. 
Co ze spółkami cywilnymi
 Ponieważ czasowe zwolnienie z tego obowiązku dotyczy wyłącznie mikro, małych i średnich przedsiębiorców w rozumieniu usdg, pojawia się pytanie, co ze spółkami cywilnymi, które choć są podatnikami VAT obowiązanymi do prowadzenia ewidencji VAT (jako – jak się przyjmuje – jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej), to jednak nie zaliczają się do żadnej z ww. kategorii, ponieważ nie są przedsiębiorcami w rozumieniu usdg. Zgodnie z definicją zawartą w art. 4 ust. 1 tej ustawy przedsiębiorcą jest osoba fizyczna, osoba prawna i jednostka organizacyjna niebędąca osobą prawną, której odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną – wykonująca we własnym imieniu działalność gospodarczą. Za przedsiębiorców uznaje się także wspólników spółki cywilnej w zakresie wykonywanej przez nich działalności gospodarczej. Tyle że wspólnicy ci (mogą być nimi zarówno osoby fizyczne, jak i prawne) nie są podatnikami VAT i nie prowadzą ewidencji VAT. Z literalnego brzmienia przywołanych przepisów wynika, że spółki cywilne jako niemieszczące się w definicji mikro, małych i średnich przedsiębiorców mają obowiązek comiesięcznego przesyłania rejestrów zakupów i sprzedaży VAT w formacie JPK już począwszy od ewidencji za lipiec 2016. Oczywiście o ile prowadzą tę ewidencję w formie elektronicznej, przy użyciu programów komputerowych (obecnie jeszcze może być ona prowadzona „ręcznie”, w formie papierowej). 
 Anna Koleśnik

Aleksandra Węgielska

Parkowanie pojazdu pod domem a VAT

W przypadku pojazdów o konstrukcji wskazującej na ich podstawowe przeznaczenie do celów gospodarczych, wykluczającej ich użycie do celów prywatnych lub powodującej, że ewentualny użytek do tych celów będzie nieistotny, parkowanie ich w miejscu zamieszkania pracowników nie wpływa na wysokość prawa do odliczenia VAT. Tak uznał Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach w interpretacji indywidualnej z dnia 12 maja 2016 r., nr IBPP2/4512-112/16/WN.

Spółka we wniosku o interpretację wskazała, że do działalności używa pojazdów samochodowych, o których mowa w art. 86a ust. 4 pkt 2 ustawy o VAT, co zostało potwierdzone na podstawie dodatkowego badania technicznego przeprowadzonego przez OSKP oraz wpisem w dowodzie rejestracyjnym pojazdu. Zdarza się, że pracownicy po wykonaniu polecenia służbowego, kończąc wyjazd służbowy, parkują samochód w miejscu swojego zamieszkania. W związku z tym zapytano, czy od wydatków dotyczących tych pojazdów można odliczyć w pełni podatek naliczony.

Jak wyjaśnił organ interpretujący, dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy kluczowe znaczenie ma art. 86a ust. 4 pkt 2 w związku z art. 86a ust. 9 pkt 1 lit. a) ustawy o VAT. Z przepisów tych wynika, że podatnik ma możliwość odliczenia 100% VAT zawartego w fakturach dotyczących wydatków związanych z nabyciem i eksploatacją pojazdów mających jeden rząd siedzeń, który oddzielony jest od części przeznaczonej do przewozu ładunków ścianą lub trwałą przegrodą lub z otwartą częścią przeznaczoną do przewozu ładunków, klasyfikowane na podstawie przepisów o ruchu drogowym do podrodzaju: wielozadaniowy, van. Pojazdy te uznawane są za wykorzystywane wyłącznie do działalności gospodarczej podatnika. Przy wykorzystywaniu tych pojazdów nie ma obowiązku prowadzenia ewidencji ich przebiegu, wprowadzania regulaminów, zasad ich używania. Posiadanie tych dokumentacji nie determinuje pełnego prawa do odliczenia, a elementem decydującym jest rodzaj pojazdu.

Monika Kuźbińska

Zatwierdzenie sprawozdania finansowego za 2015 r. do końca czerwca 2016 r.

W podmiotach, w których rok obrotowy jest tożsamy z rokiem kalendarzowym, w dniu 30 czerwca 2016 r. upływa ostateczny termin, w jakim roczne sprawozdanie finansowe za 2015 r. powinno zostać zatwierdzone. Jest to bardzo istotny obowiązek, gdyż bez spełnienia tego warunku nie ma możliwości podziału wyniku finansowego jednostki.

Roczne sprawozdanie finansowe powinno być zatwierdzone przez odpowiedni organ zatwierdzający. W myśl ustawy o rachunkowości, organem zatwierdzającym jest organ, który zgodnie z obowiązującymi jednostkę przepisami prawa, statutem, umową lub na mocy prawa własności jest uprawniony do zatwierdzania sprawozdania finansowego jednostki. Zatwierdzenie sprawozdania finansowego oznacza, że dane, jakie w nim ujawniono, zostały przez organ zatwierdzający zaakceptowane. Procedura ta ponadto powoduje, że nie można już dokonywać żadnych zmian w księgach rachunkowych oraz w samym sprawozdaniu finansowym.

Zatwierdzenie rocznego sprawozdania finansowego następuje po jego rozpatrzeniu. Przyjmuje ono postać uchwały bądź decyzji organu zatwierdzającego, a u osób fizycznych prowadzących działalność gospodarczą - oświadczenia woli. Na zatwierdzenie sprawozdania finansowego jednostka ma 6 miesięcy od dnia bilansowego. Sprawozdanie finansowe za 2015 r. w jednostkach, w których rok obrotowy zakończył się 31 grudnia 2015 r., musi więc zostać najpóźniej zatwierdzone w dniu 30 czerwca 2016 r. Dotyczy to zarówno podmiotów sporządzających jednostkowe sprawozdania finansowe, jak i podmiotów przygotowujących skonsolidowane sprawozdania finansowe.

Przed zatwierdzeniem roczne sprawozdania finansowe jednostek, o których mowa w art. 64 ustawy o rachunkowości, podlegają badaniu przez biegłego rewidenta. Jeśli dany podmiot nie poddał sprawozdania finansowego badaniu, nie jest możliwe zatwierdzenie takiego sprawozdania, a w konsekwencji nie jest również możliwy podział jego wyniku finansowego. Podział zysku netto lub pokrycie straty netto może bowiem nastąpić po zatwierdzeniu sprawozdania finansowego przez organ zatwierdzający, a w jednostkach zobowiązanych do poddania sprawozdania badaniu - po zatwierdzeniu tego sprawozdania poprzedzonego wyrażeniem przez biegłego rewidenta opinii o tym sprawozdaniu bez zastrzeżeń lub z zastrzeżeniami. Podział lub pokrycie wyniku finansowego netto przeprowadzony bez spełnienia tego warunku jest nieważny z mocy prawa.

Trzeba pamiętać, że nie zatwierdza się sprawozdania finansowego jednostek, w stosunku do których została ogłoszona upadłość.

Małgorzata Żujewska

Minister Finansów wyjaśnia
JPK od 1 lipca 2016 r. nie tylko dla dużych firm

Obowiązek przekazywania danych księgowych w formie Jednolitego Pliku Kontrolnego wchodzi w życie 1 lipca 2016 r. Obejmie wówczas nie tylko największe firmy, ale także podmioty niebędące przedsiębiorcami, które prowadzą księgi podatkowe przy użyciu programu komputerowego. Potwierdziło to Ministerstwo Finansów w odpowiedzi na pytanie naszego Wydawnictwa.

Mianem Jednolitego Pliku Kontrolnego (JPK) określa się technikę udostępniania fiskusowi danych księgowych w postaci plików zgodnych ze schematami opublikowanymi na stronie internetowej Ministerstwa Finansów. Struktury te obejmują: księgi rachunkowe, ewidencję przychodów, wyciągi bankowe, magazyn, podatkową księgę przychodów i rozchodów, faktury, ewidencję zakupu i sprzedaży VAT. Podatnicy, którzy prowadzą księgi podatkowe przy użyciu programu komputerowego, będą musieli przekazać w tej formie całość lub część ksiąg oraz dowodów księgowych, jeżeli urzędnicy skarbowi zażądają tego w trakcie kontroli podatkowej lub skarbowej, czynności sprawdzających, postępowania podatkowego.

Obowiązek stosowania JPK wchodzi w życie, co do zasady, 1 lipca 2016 r. Więcej czasu na przygotowanie się do nowych regulacji mają mikro-, mali oraz średni przedsiębiorcy (w rozumieniu ustawy o swobodzie działalności gospodarczej). Wyciągi z ksiąg i dowodów księgowych będą musieli przekazywać w postaci JPK w omawianym zakresie na żądanie urzędników skarbowych dopiero od 1 lipca 2018 r. Do tego czasu stosują to rozwiązanie fakultatywnie.

Dłuższy okres przystosowawczy przewidziano tylko w przypadku wspomnianych kategorii przedsiębiorców: mikro-, małych i średnich. Oznacza to, że podatnicy nieposiadający takiego statusu - bez względu na skalę i rodzaj swojej działalności - muszą stosować JPK już od 1 lipca 2016 r. Można tu wskazać m.in. wyższe uczelnie, fundacje, stowarzyszenia.

Ministerstwo Finansów, w odpowiedzi z dnia 30 maja 2016 r. na pytanie naszego Wydawnictwa, potwierdziło, że podmioty niebędące przedsiębiorcami w rozumieniu ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, prowadzące księgi podatkowe przy użyciu programu komputerowego, są objęte obowiązkiem przesyłania danych w formie JPK już od 1 lipca 2016 r. Nie oznacza to jednak, że w każdym przypadku kontroli prowadzonej wobec takiego podmiotu urzędnicy skarbowi będą żądać przekazania raportów w postaci JPK.

Rozliczenie delegacji krajowej

Wysokość oraz warunki zwrotu kosztów delegacji krajowej pracownika państwowej lub samorządowej jednostki sfery budżetowej określa rozporządzenie ministra pracy i polityki społecznej z 19 grudnia 2002 r. Dla pozostałych pracowników wysokość należności określa się w układzie zbiorowym pracy lub regulaminie wynagradzania, a jeżeli takie nie obowiązują - w umowie o pracę.

Postanowienia układu zbiorowego pracy, regulaminu wynagradzania lub umów o pracę nie mogą ustalać diet za dobę podróży służbowej na obszarze kraju w wysokości niższej niż dieta z tytułu podróży służbowej dla pracowników sfery budżetowej.

Zwrot kosztów

Jeżeli układ zbiorowy pracy, regulamin wynagradzania lub umowa o pracę nie określa wysokości należności na pokrycie kosztów podróży służbowej, stosowane będą stawki wymienione w tym rozporządzeniu.

Za czas podróży służbowej pracownikowi przysługuje wynagrodzenie za pracę, diety oraz zwrot kosztów z tytułu przejazdów, noclegów, dojazdów środkami komunikacji miejscowej czy innych udokumentowanych wydatków określonych przez pracodawcę odpowiednio do uzasadnionych potrzeb. Z tytułu zwrotu kosztów podróży służbowej pracownik musi otrzymać kwotę odpowiadającą dodatkowym wydatkom, które poniósł w celu spełnienia świadczenia pracy poza miejscowością, w której znajduje się siedziba pracodawcy lub miejsce świadczenia pracy.

Pracownikowi przysługuje zwrot kosztów podróży służbowej w wyższej wysokości niż ustalona w rozporządzeniu, układzie zbiorowym pracy czy regulaminie wynagradzania lub umowie o pracę, jeżeli poniesienie wyższych kosztów byłoby niezbędne do należytego wykonania zadania służbowego. Pracodawcę obciążają bowiem niezbędne koszty, które wynikają z wykonywania zadania służbowego poza miejscowością, w której znajduje się siedziba pracodawcy lub miejsce świadczenia pracy.

Należności z tytułu diet

Dieta jest przeznaczona na pokrycie zwiększonych kosztów wyżywienia w czasie podróży. Od 1 marca 2013 r. wynosi ona 30 zł na dobę podróży. Należności z tytułu diet oblicza się za czas od rozpoczęcia podróży do powrotu po wykonaniu zadania zleconego przez pracodawcę. Czas delegacji pracownika to nie tylko czas pobytu w miejscowości, do której pracownik został skierowany, ale również czas przemieszczania się pracownika w celu dojechania do wskazanej miejscowości i powrotu z niej.Zasady obliczania są następujące:

1. jeżeli podróż trwa nie dłużej niż dobę i wynosi:
   1. od 8 do 12 godzin - przysługuje połowa diety,
   2. ponad 12 godzin - przysługuje dieta w pełnej wysokości,
2. jeżeli podróż trwa dłużej niż dobę, za każdą dobę przysługuje dieta w pełnej wysokości, a za niepełną, ale rozpoczętą dobę:
   1. do 8 godzin - przysługuje połowa diety,
   2. ponad 8 godzin - przysługuje dieta w pełnej wysokości.\Dieta nie przysługuje pracownikowi, który jest delegowany do miejscowości swojego czasowego lub stałego pobytu; przebywa w podróży służbowej co najmniej dziesięć dni i w dniu wolnym od pracy wraca do swojego miejsca pobytu (dieta nie przysługuje za pobyt w miejscu stałego lub czasowego pobytu) lub ma zapewnione całodniowe bezpłatne wyżywienie.

   
   

   1. Środki transportu

   1. Każdemu zatrudnionemu przysługuje zwrot kosztów poniesionych na przejazd do miejsca wykonywania zadań służbowych.
      Za zgodą pracodawcy pracownik może odbyć podróż służbową samochodem osobowym, motocyklem lub motorowerem, niebędącym własnością pracodawcy. Przysługuje mu wówczas zwrot kosztów przejazdu w wysokości stanowiącej iloczyn przejechanych kilometrów przez stawkę za kilometr przebiegu, ustaloną przez pracodawcę. Maksymalne stawki za 1 km przebiegu wynoszą obecnie:
      • 0,5214 zł - dla samochodu osobowego z silnikiem o pojemności skokowej do 900 cm3,
      • 0,8358 zł - dla samochodu osobowego z silnikiem o pojemności skokowej powyżej 900 cm3,
      • 0,2302 zł - dla motocykla,
      • 0,1382 zł - dla motoroweru.
      W poleceniu wyjazdu służbowego pracodawca powinien szczegółowo określić rodzaj pojazdu, którym będzie poruszał się pracownik (samochód, motocykl, motorower), markę i typ pojazdu, a w przypadku samochodu także pojemność silnika oraz numer rejestracyjny pojazdu. Natomiast delegowany powinien prowadzić ewidencję przebiegu pojazdu na podstawie wskazań licznika pojazdu. Może być ona wpisana do druku delegacji lub stanowić odrębny dokument - jako załącznik do właściwego polecenia wyjazdu służbowego.

      Ryczałt za nocleg

      Podróż służbowa często trwa dłużej niż jeden dzień i pracownik musi w tym czasie nocować poza miejscem swojego zamieszkania. Jeżeli pracownik nie ma zapewnionych bezpłatnych noclegów, ma prawo do zwrotu kosztów hotelu lub noclegu w innym obiekcie świadczącym usługi hotelarskie. Aby zwrot mógł nastąpić, pracownik musi jednak przedłożyć pracodawcy rachunki dokumentujące poniesione koszty noclegów. Jeżeli zatrudniony nie złoży rachunku, a pracodawca nie zapewni mu bezpłatnego noclegu, przysługuje mu ryczałt za każdy nocleg w wysokości 150 proc. diety, pod warunkiem że nocleg trwa co najmniej 6 godzin pomiędzy godzinami 21.00 a 7.00. Od 1 marca 2013 r. ryczałt za nocleg wynosi 45,00 zł.Zwrot kosztów noclegu lub ryczałt za nocleg nie przysługuje za czas przejazdu, jeżeli przejazd miał miejsce w nocy. Dotyczy to na przykład sytuacji, gdy pracownik wracał z delegacji w godzinach nocnych pociągiem w wagonie sypialnym lub korzystał z kuszetki. W takim przypadku zwrot obejmuje tylko cenę biletu wraz ze stosownymi opłatami.Pracownikowi nie będzie także przysługiwał zwrot kosztów noclegów lub ryczałt za nocleg za czas przejazdu, jeżeli pracodawca uzna, że miał on możliwość powrotu każdego dnia do miejscowości swojego stałego lub czasowego pobytu.
      W przypadku delegacji trwających dłużej niż dziesięć dni pracownik ma prawo do dojazdu w dni wolne do miejsca zamieszkania na koszt pracodawcy. Za czas spędzony w miejscu zamieszkania diety i ryczałty nie przysługują. Za przejazd do miejscowości stałego lub czasowego pobytu i z powrotem przysługuje wyłącznie zwrot kosztów przejazdu środkiem transportu określonym przez pracodawcę.
      KRÓCEJ W DELEGACJI
      Pracodawca wysłał pracownika w podróż służbową na okres 16 dni. Po wcześniejszym wykonaniu zadania pracownik wrócił po 13 dniach. Dieta przysługuje za okres faktycznego odbywania podróży służbowej, czyli za 13 dni. Gdyby jednak z powodów od siebie niezależnych pracownik wrócił po upływie 17 dni, dieta przysługiwałaby za 17 dni.
      
      
      PODRÓŻ POCIĄGIEM
      Pracownik przebywał w podróży służbowej od 10 sierpnia 2006 r. od godziny 10.15 do 24 sierpnia 2006 r. do godziny 13.40. Podróż odbywał pociągiem PKP, a na terenie miejscowości będącej celem podróży służbowej poruszał się tramwajem. W takim przypadku pracownikowi przysługuje ryczałt na pokrycie kosztów dojazdów środkami komunikacji miejscowej w kwocie 36,80 zł, tj. 8 x 4,60 zł (24 sierpnia 2006 r. o godz. 10.16 rozpoczęła się ósma doba podróży). Gdyby jednak nie poruszał się żadnym środkiem komunikacji miejscowej, ryczałt na dojazdy by mu nie przysługiwał.
      
      
      Podróż służbowa a czas pracy - 7 najtrudniejszych kwestii z praktyki
      Podstawa prawna:
      • art. 77⁵ ustawy z 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (t.j. Dz.U. z 1998 r. 21, poz. 94 ze zm.)
      • rozporządzenie ministra pracy i polityki społecznej z 19 grudnia 2002 r. w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju (Dz.U. nr 236, poz. 1990 z późn. zm.

Uproszczona rachunkowość dla małych firm od 2016 roku – nowelizacja ustawy o rachunkowości

Możliwość sporządzania skróconego sprawozdania finansowego (jedynie uproszczonego bilansu, rachunku zysków i strat oraz informacji dodatkowej z ograniczoną ilością ujawnień), a także zwolnienie ze sporządzania sprawozdania z działalności oraz możliwość niewykonania zestawienia zmian w kapitale własnym oraz rachunku przepływów pieniężnych. Uproszczona rachunkowość będzie miała zastosowanie po raz pierwszy do sprawozdań sporządzonych za rok obrotowy rozpoczynający się od 1 stycznia 2016 r. Jednostki będą mogły zastosować nowe rozwiązania do sporządzania sprawozdań finansowych już za rok obrotowy 2015.Nowelizacja wprowadza nowe rozwiązania wynikające z przepisów dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/34/UE odnośnie do jednostek innych niż jednostki mikro (obowiązek dla państwa członkowskiego), a także wprowadza uproszczenia w rachunkowości związane ze zmieniającym się otoczeniem gospodarczym.Uchwalone przez Sejm zmiany przewidują uproszczenia dla jednostek małych, takich jak spółki handlowe spełniające określone w przepisach kryteria dotyczące sumy bilansowej, przychodów oraz zatrudnienia, które są zobowiązane do stosowania przepisów ustawy o rachunkowości.Chodzi o możliwość sporządzania skróconego sprawozdania finansowego (jedynie uproszczonego bilansu, rachunku zysków i strat oraz informacji dodatkowej z ograniczoną ilością ujawnień), a także zwolnienie ze sporządzania sprawozdania z działalności oraz możliwość niewykonania zestawienia zmian w kapitale własnym oraz rachunku przepływów pieniężnych.Zmiany obejmą swoim zakresem również rozwiązania w zakresie sporządzania skonsolidowanych sprawozdań finansowych. Chodzi głównie o brak możliwości zwolnienia ze sporządzania skonsolidowanych sprawozdań finansowych w przypadku „małej” grupy kapitałowej, jeżeli którakolwiek z jednostek w takiej grupie jest jednostką działającą na rynku finansowym, np. bankiem, zakładem ubezpieczeń, emitentem papierów wartościowych dopuszczonych do obrotu na jednym z rynków regulowanych Europejskiego Obszaru Gospodarczego.Ponadto na ułatwienia mogą liczyć organizacje pozarządowe (z wyłączeniem spółek kapitałowych i stowarzyszeń jednostek samorządu terytorialnego). Będą mogły prowadzić uproszczoną ewidencję przychodów i kosztów zgodnie z warunkami określonymi w ustawie o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie.Nowelizacja zakłada również wprowadzenie nowego sprawozdania dotyczącego płatności na rzecz administracji publicznych czy zniesienie obowiązku publikacji sprawozdań finansowych przez spółdzielnie w Monitorze Spółdzielczym (pozostaje obowiązek ich składania wraz z innymi dokumentami do Krajowego Rejestru Sądowego).

Źródło: MF

Nowe obowiązki sprawozdawcze i ewidencyjne dla przedsiębiorców?

Komisja Finansów Publicznych przyjęła sprawozdanie Podkomisji stałej do monitorowania systemu podatkowego o rządowym projekcie nowelizacji ustawy - Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw. W trakcie prac w Podkomisji, do projektu wprowadzono poprawkę, która nakłada na przedsiębiorców nowe obowiązki sprawozdawcze i ewidencyjne.

Zgodnie z wprowadzoną poprawką podatnicy, którzy prowadzą księgi podatkowe przy użyciu programów komputerowych, będą obowiązani, bez wezwania organu podatkowego, do przekazywania, za pomocą środków komunikacji elektronicznej, ministrowi właściwemu do spraw finansów publicznych, informacji o prowadzonej ewidencji VAT, w postaci elektronicznej odpowiadającej strukturze logicznej, o której mowa w art. 193a § 2, na zasadach dotyczących przesyłania ksiąg podatkowych lub ich części określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 193a § 3, za okresy miesięczne w terminie do 25. dnia miesiąca następującego po każdym kolejnym miesiącu, wskazując miesiąc, którego ta informacja dotyczy.

Konfederacja Lewiatan wyraża sprzeciw przeciwko wprowadzeniu nowych obowiązków sprawozdawczych i ewidencyjnych, znacząco obciążających przedsiębiorców, bez przeprowadzenia konsultacji społecznych. Poprawka ta wykracza poza zakres regulacji projektu ustawy i stanowi nowość normatywną, która powinna być przedmiotem konsultacji. Nakłada na przedsiębiorców obowiązki sprawozdawcze, których spełnienie nie będzie możliwe w przewidzianym terminie, tj. już po 30 dniach od dnia wejścia w życie ustawy. Warto zauważyć, że obowiązek przekazywania ksiąg podatkowych za pomocą środków komunikacji elektronicznej dla dużych podmiotów (jednolity plik kontrolny), ma zacząć obowiązywać od 1 lipca br., a zarówno Ministerstwo Finansów jak i przedsiębiorcy, nie są jeszcze gotowi do przyjmowania/przesyłania ksiąg w ten sposób. Właśnie dlatego obowiązek ten od lipca br. obejmie jedynie największe podmioty, a małe i średnie dopiero od 2018 r. Biorąc pod uwagę, jak dużo wątpliwości budzi jednolity plik kontrolny oraz fakt, że na dzień dzisiejszy nie ma gwarancji, że przedsiębiorcy będą w stanie wywiązywać się z nałożonego obowiązku - choćby z przyczyn technicznych, a administracja podatkowa będzie gotowa przyjąć i przetworzyć otrzymane dane, zgodnie z założeniami - nielogiczne i nieuzasadnione jest wprowadzanie kolejnych obowiązków. Nie przyniesie to oczekiwanych efektów, a jedynie obciąży firmy wysokimi kosztami dostosowania systemów rozliczeniowych.

Konfederacja Lewiatan apeluje o to, aby tak rozbudowane obowiązki, jak przesyłanie całej ewidencji VAT do organów podatkowych za pośrednictwem narzędzi informatycznych, wprowadzane były z poszanowaniem dla podatników, z uwzględnieniem ich możliwości fizycznych, finansowych i czasowych. Oburzające jest, że Ministerstwo Finansów, w celu uniknięcia konsultacji społecznych kontrowersyjnych zmian, wprowadza je w formie poprawek poselskich nie dokonując analizy skutków regulacji pod kątem jej wpływu na funkcjonowanie podatników, pomijając proces ustawodawczy oraz ryzykując konstytucyjnością wprowadzonych rozwiązań, ze względu na naruszenie przepisów o inicjatywie ustawodawczej przysługującej posłom.

Konfederacja Lewiatan apeluje o wycofanie zmiany lub wprowadzenie odpowiedniego vacatio legis, które umożliwi przedsiębiorcom przygotowanie się do nowych obowiązków. Dla najmniejszych podatników powinno ono trwać, tak jak w przypadku jednolitego pliku kontrolnego, co najmniej do połowy 2018 r.

Źródło: Konfederacja Lewiatan

Biuro rachunkowe pełnomocnikiem ogólnym

Od 1 lipca 2016 r. płatnik będzie mógł wyznaczyć jako pełnomocnika ogólnego biuro rachunkowe lub doradcę podatkowego. Upoważni je do działania w swoim imieniu we wszystkich sprawach podatkowych oraz w innych sprawach należących do właściwości organów podatkowych lub organów kontroli skarbowej.

W postępowaniu przed organami podatkowymi i kontrolnymi strona (płatnik, podatnik lub inkasent) może działać przez pełnomocnika, chyba że charakter czynności wymaga jej osobistego działania. Nowelizacja Ordynacji podatkowej wyróżnia od 1 stycznia 2016 r. 3 rodzaje pełnomocnictwa, tj. ogólne, szczególne albo do doręczeń. Jednak przepisy dotyczące pełnomocnictwa ogólnego zaczną obowiązywać od 1 lipca 2016 r. W związku z wprowadzeniem pełnomocnictwa ogólnego przestanie obowiązywać zasada, że pełnomocnictwo składa się w organie podatkowym dopiero wtedy, gdy toczy się sprawa. Przed nowelizacją udzielenie pełnomocnictwa było bowiem okazywane fiskusowi po wszczęciu postępowania (przez złożenie dokumentu pełnomocnictwa do akt poszczególnych spraw). Nowe rozwiązanie jest korzystne dla podatników korzystających z usług biur rachunkowych i doradców podatkowych.

Pełnomocnictwo ogólne ma najszerszy zakres wśród pełnomocnictw uregulowanych w Ordynacji podatkowej. Na jego podstawie pełnomocnik będzie mógł działać w imieniu strony postępowania we wszystkich sprawach podatkowych oraz w innych sprawach należących do właściwości organów podatkowych lub organów kontroli skarbowej. Z reguły pełnomocnik ogólny jest wybierany przez stronę postępowania.

Za pełnomocnika ogólnego strony w sprawach podatkowych będzie się uznawało także kuratora wyznaczonego przez sąd na wniosek organu podatkowego. W tym zakresie istnieć będą dwa warianty. Pierwszy polega na tym, że organ podatkowy występuje do sądu z wnioskiem o wyznaczenie kuratora dla osoby niezdolnej do czynności prawnych lub osoby nieobecnej, jeżeli kurator nie został już wyznaczony. W drugim wariancie, jeżeli osoba prawna lub jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej nie będzie mogła prowadzić swoich spraw wskutek braku powołanych do tego organów, organ podatkowy składa do sądu wniosek o ustanowienie kuratora. Organ, na wniosek którego sąd wyznaczył kuratora, niezwłocznie informuje Ministra Finansów o treści postanowienia sądu o ustanowieniu kuratora.

Zasadą jest, że pełnomocnictwo ogólne oraz zawiadomienie o jego zmianie, odwołaniu lub wypowiedzeniu będzie zgłaszał mocodawca, wyłącznie w formie dokumentu elektronicznego. Załatwianie spraw związanych z pełnomocnictwem ogólnym odbywać się będzie elektronicznie. Z papierowych formularzy można będzie skorzystać wyjątkowo – w przypadku wystąpienia problemów technicznych uniemożliwiających skorzystanie z formy elektronicznej. Ustanowienie, zmiana zakresu, odwołanie lub wypowiedzenie pełnomocnictwa ogólnego będą wywierały skutek od dnia wpływu do CRPO (art. 138i § 1 Ordynacji podatkowej).

Sprzedaż w internecie podlega opodatkowaniu

Rośnie liczba osób w Polsce, którzy czerpią dochody z prowadzenia bloga. Oznacza to konieczność rozliczenia się z urzędem skarbowym, jednak nie zawsze konieczne jest zakładanie działalności gospodarczej. Dochody np. z wynajęcia powierzchni reklamowej można opodatkować podobnie jak dochody z tytułu najmu. Przychód należy również rozliczyć z prowadzenia e-sprzedaży, jednak tylko wówczas, gdy dana rzecz jest nowa lub sprzedaż nastąpiła przed upływem 6 miesięcy od daty jej nabycia.

– Co do zasady, osiąganie dochodów z bloga również podlega rozliczeniu podatkowemu. Podstawową kwestią jest decyzja, czy działalność tego typu to działalność gospodarcza, czy aktywność, która do takiej działalności się nie kwalifikuje – podkreśla Anna Misiak, doradca podatkowy, szef zespołu ds. podatków osobistych w MDDP.

Prowadzenie bloga nie musi się wiązać z koniecznością prowadzenia działalności gospodarczej. Jeśli blog prowadzony jest regularnie i staje się źródłem dochodów, a właściciel sprzedaje przestrzeń na blogu (np. w postaci artykułów sponsorowanych), przyjmuje się, że konieczne jest wówczas założenie działalności gospodarczej.

– Jeżeli nie kwalifikujemy naszej działalności jako gospodarczej, to należy się zastanowić, na czym ona polega. Jeżeli na tym, że wynajmujemy powierzchnię na reklamy, to można dochody uzyskiwane z tego tytułu traktować jak dochody z umowy o charakterze podobnym do umowy najmu bądź dzierżawy i opodatkowywać je podobnie jak dochody z najmu – zaznacza Misiak.

Jeśli bloger wybierze rozliczenie z przychodów na zasadzie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych, podatek wynosi 8,5 proc. Wówczas zeznanie składa się do końca stycznia, jednak – jak przypomina ekspertka – osoby rozpoczynające działalność muszą pamiętać o złożeniu odpowiedniego zawiadomienia w dniu rozpoczęcia działalności nie później niż w dniu uzyskania pierwszego przychodu. W innym wypadku przychody z najmu rozlicza się zgodnie ze skalą podatkową, to znaczy wedle stawek 18 i 32 proc. W takiej sytuacji możliwe jest pomniejszenie przychodów o koszty ich uzyskania, podobnie jak w przypadku najmu.

– W przypadku zamieszczania swoich własnych zdjęć, np. na YouTube, trzeba się zmierzyć z prawami autorskimi i rozliczyć przychody, jakie się z tego tytułu uzyskało tak, jak przychody z praw autorskich. Jeśli było się twórcą zdjęcia czy filmiku zamieszczonego w internecie, to takiemu twórcy przysługuje prawo do zastosowania 50-proc. kosztów uzyskania przychodu – wskazuje doradca podatkowy z MDDP.

O rozliczeniu z urzędem skarbowym powinny również pamiętać osoby, które prowadzą sprzedaż w internecie. Jeśli e-sprzedaż ma charakter regularny i stała się systematycznym źródłem dochodów, to należy ją traktować jako działalność gospodarczą i w ten sposób ją rozliczać. Odpłatne zbycie przedmiotów nie jest natomiast źródłem przychodów, gdy nie następuje w wyniku prowadzonej działalności gospodarczej. Ważny jest wówczas czas, w którym dokonano sprzedaży.

– Istotną kwestią jest, czy sprzedawane rzeczy mieliśmy dłużej niż 6 miesięcy czy krócej. Gdyby się okazało, że mieliśmy je krócej niż 6 miesięcy, to musimy rozliczyć dochód osiągnięty z tego tytułu i dołożyć go do swojego zeznania rocznego. Natomiast w przypadku sprzedaży rzeczy, które trzymaliśmy dłużej niż pół roku, taki obowiązek nie powstaje – tłumaczy Anna Misiak.

Źródło: Newseria.pl

Uwaga na fałszywe e-maile na temat wszczęcia kontroli

Ministerstwo Finansów ostrzega przed fałszywymi e-mailami, w których autor wiadomości informuje o doręczeniu zawiadomienia o zamiarze wszczęcia kontroli, próbie nawiązania kontaktu telefonicznego oraz prosi o otwarcie linku znajdującego się w tej wiadomości.Resort przestrzega, aby nie otwierać wiadomości, ani załącznika. Odnośnik w wiadomości prowadzi do zainfekowanego pliku.

Poniżej przykład fałszywego wezwania:

Źródło: Ministerstwo Finansów

Rewolucyjne zmiany w rozliczaniu transakcji wspólnotowych

Obecny schemat rozliczania transakcji wspólnotowych ma być zastąpiony takim, w którym transakcje transgraniczne traktowane będą tak, jak transakcje krajowe. Niewątpliwie wprowadzenie zmian może ograniczyć skalę nadużyć.Komisja Europejska przedstawiła dokument dotyczący planu działania w sprawie VAT w kierunku jednolitego unijnego obszaruVAT. Najistotniejszą częścią przedstawionego dokumentu są propozycje zmian w rozliczaniu wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów. Obecnie takie transakcje dają dostawcy prawo do zastosowania preferencyjnej 0-procentowej stawki podatku (alternatywnie – w zależności od ustawodawstwa danego kraju członkowskiego – zwolnienia z prawem do odliczania podatku naliczonego).Z przedstawionego dokumentu wynika, że obecny schemat rozliczeń ma być zastąpiony takim, w którym transakcje transgraniczne traktowane będą tak, jak transakcje krajowe. Rozumiemy to w ten sposób, że sprzedawca dokonujący dostawy wewnątrzwspólnotowej będzie zobowiązany do „fizycznego” doliczania podatku, a nie stosowania preferencyjnej 0-procentowej stawki / zwolnienia z prawem do odliczenia. W cenie towaru dla nabywcy będzie więc zawarty podatek. Co istotne, właściwa będzie stawka dla kraju nabywcy.Niewątpliwie wprowadzenie zmian może ograniczyć skalę nadużyć. Będzie tak dzięki zmniejszeniu liczby podmiotów, które otrzymają zwrot podatku dzięki stosowaniu stawki 0 proc. / zwolnienia z prawem do odliczenia.Należy jednak zauważyć, że poprzez przedstawione przez Komisję Europejską rozwiązania, możliwość wyłudzenia podatku, choć ograniczona, nie zostanie całkowicie wyeliminowana. Wynika to z możliwości wykorzystania różnic w wysokości stawek podatku w poszczególnych państwach członkowskich. Pełne osiągnięcie pozytywnych efektów związanych z ograniczaniem oszustw, bez jednoczesnego ujednolicenia w zakresie wysokości stawek podatku we wszystkich krajach UE, będzie niezwykle trudne do osiągnięcia. Harmonizacja w tym zakresie nie została natomiast przewidziana.Opisywane zmiany będą niewątpliwe wyzwaniem organizacyjnym dla administracji podatkowych oraz – w zakresie stosowania właściwych stawek – dla przedsiębiorców. Dlatego zdaniem BCC, nowy system rozliczania dostaw wewnątrzwspólnotowych wskazuje na potrzebę większej harmonizacji w zakresie stawek podatku VAT.

Źródło: Business Centre Club

Nie ma obowiązku drukowania pkpir prowadzonej elektronicznie

Od 8 kwietnia nie ma obowiązku drukowania pkpir prowadzonej elektronicznie, w przypadku gdy program komputerowy zapewnia jej wydrukowanie według wzoru określonego w załączniku nr 1 do rozporządzenia w sprawie prowadzenia pkpir.Dotychczas podatnicy prowadzący taką księgę elektronicznie byli zobowiązani do drukowania zapisów księgi – na koniec każdego miesiąca (uchylony ust. 2 § 31 rozporządzenia w sprawie prowadzenia pkpir). Obecnie podatnik ma jedynie obowiązek przenoszenia treści księgi na informatyczny nośnik danych zapewniający trwałość zapisu informacji. Przepisy nie regulują, jak często powinien to robić.Z uwagi na miesięczny okres rozliczeniowy za właściwe należy uznać zapisywanie treści pkpir na nośnikach po zakończeniu każdego miesiąca. Jeżeli w trakcie kontroli organ podatkowy wykryje brak zapisów zakończonych miesięcy, księga może zostać uznana za prowadzoną wadliwie. Grozi za to kara grzywny na podstawie art. 61 § 3 k.k.s.Obowiązek wydrukowania pkpir nadal mają podatnicy posługujący się programem komputerowym, który nie zapewnia wydrukowania pkpir według wzoru określonego w załączniku nr 1 do rozporządzenia w sprawie prowadzenia pkpir (§ 31 ust. 3 rozporządzenia w sprawie prowadzenia pkpir).

Oprac. Katarzyna Wojciechowska

Amortyzacja środków trwałych

 M. Paszek

Środki trwałe wraz z upływem czasu zużywają się. Długość użytkowania środków trwałych jest zależna przede wszystkim od ich przeznaczenia i sposobu, w jaki są wykorzystywane. Na zużycie mają wpływ nie tylko czynniki fizyczne, ale również czynniki ekonomiczne wywołane postępem technicznym. Stopniowe zużywanie się środków trwałych powoduje utratę ich wartości, co wymaga uwzględnienia w ewidencji ich zużycia. Dlatego też, dokonuje się korekty wartości początkowej.

Do obliczenia kwoty amortyzacji służą dwie metody:

·         równomierna (liniowa)

·         nierównomierna (degresywna, progresywna, naturalna)

Najprostszą i najczęściej wykorzystywaną metodą do obliczania amortyzacji środka trwałego jest metoda równomierna, zwana inaczej metodą liniową. Przyjmuje założenie, że środek trwały zużywa się tak samo w każdej jednostce czasu okresu jego gospodarczej przydatności bez względu, czy był wykorzystywany czy nieczynny.

Odpis i likwidacja środków trwałych

 Ewa Kusznierowska

Odpis zamortyzowanego środka trwałego

W momencie gdy wartość środka trwałego zostanie całkowicie zamortyzowana, czyli wliczona w koszty mówimy, że środek trwały został całkowicie umorzony. Wartość umorzenia danego środka trwałego jest wtedy równa jego wartości początkowej. Musimy wtedy „zdjąć środek trwały z ewidencji środków trwałych”. Tzn. dokonujemy jego odpisu. W tym celu po Ma wpisujemy jego wartość na konto środki trwałe, a po Wn na wartość umorzenia.

Na koniec okresu rozliczeniowego wartość tego środka trwałego już nie będzie ujęta w bilansie.

Likwidacji środka trwałego może również wynikać z powodu zniszczenia, zużycia lub nieopłacalności jego dalszej eksploatacji. Wycofanie z używania środka trwałego może być również spowodowane przeznaczeniem tego środka do odsprzedaży lub przekazaniem w formie darowizny.

Likwidacji środka trwałego dokonujemy na podstawie LT

·         LT jest to likwidacja środka trwałego.

Wartość początkową środka trwałego przeznaczonego do likwidacji wpisuje się na konto po stronie Ma (w ten sposób jego wartość księgowa od tej chwili wynosi 0). Po Wn wpisujemy na umorzenie wartość dotychczasowego umorzenia (w ten sposób jego wartość księgowa jego umorzenia od tej chwili wynosi 0). Różnicę zaś wpisujemy w pozostałe koszty operacyjne (po Wn).

W przypadku gdy powodem wycofania z ewidencji księgowej niezamortyzowanego środka trwałego jest nieprzewidziane zdarzenie losowe, różnicę pomiędzy wartością dotychczasowego umorzenia, a jego wartością początkową wpisujemy po Wn w straty nadzwyczajne, w pozostałych przypadkach w pozostałe koszty operacyjne.

Sprzedaż środków trwałych

Transakcja ta wymaga księgowań dwóch operacji gospodarczych:

LT- wyksięgowanie z ewidencji w momencie wydanie środka trwałego kupującemu

Faktura sprzedaży - księgowanie  faktury sprzedaży środka trwałego.

LT księgujemy po Ma na koncie środki trwałe, po Wn umorzenie środków trwałych, różnica zaś w pozostałe koszty operacyjne.

Fakturę sprzedaży księgujemy w rozrachunki z odbiorcami (wartość brutto- powstaje należność) po Wn, a po Ma pozostałe przychody operacyjne (wartość netto z faktury) i rozliczenie vat należnego (wartość vat z faktury).

W przedstawionych przeze mnie testach osobno księguję wartość netto  (rozrachunki z odbiorcami) po Wn i po Ma pozostałe przychody operacyjne. Osobno zaś wartość vat (po Wn rozrachunki z odbiorcami i rozliczenie vat należnego po Ma). Wynika to z faktu, ze nie mam możliwości w edytorze księgowania na trzy konta. Generalnie tak też to można robić. Lepiej jednak księgować jest na trzy konta jednym księgowaniem.

Warto zapamiętać: Koszty związane ze zbyciem środków trwałych, środków trwałych w budowie oraz wartosci niematerialnych i prawnych i nieodpłatnie przekazane przez jednostkę aktywa zaliczamy do pozostałych kosztów operacyjnych. Przychody ze zbycia środków trwałych, środków trwałych w budowie oraz wartości niematerialnych i prawnych oraz darowizny zaliczamy do pozostałych przychodów operacyjnych.

Przedstawiamy księgowanie środków trwałych

Przykłady księgowań na koncie 010

Operacja gospodarcza	Zapis na kontach (Wn/Ma)
OT - Przyjęcie darowizny w postaci środka trwałego.	010 / 845
PK - Ujawnienie środka trwałego	010 / 243

Środki trwałe w ewidencji ksiegowej

Operacja gospodarcza	Zapis na kontach (Wn/Ma)
FV - Faktura za zakupiony środek trwały (podatek nie podlega odliczeniu).	010 / 201
FV - Faktura za zakupiony środek trwały.	010 , 221-2 / 201
FV - Poniesienie kosztu bezpośredniego ulepszenia środka trwałego wpływającego na wzrost wartości użytkowej środka trwałego.	010 , 221-2 / 201
FV - Sprzedaż środka trwałego.	200 / 760 , 221-1
FV - Wystawienie faktury za sprzedany środek trwały.	200 / 760 , 221-1
FV - Zaksięgowanie przychodów ze sprzedaży środka trwałego.	200 / 760 , 221-1
FV - Zakup środta trwałego powyżej 3.500 sprzetu sportowego przez bibliotekę na fakturę przelewową.	010 , 221-2 / 201
FV - Zakupienie samochodu za środki z przyznanego kredytu bankowego.	010 , 221-2 / 130
LT - Likwidacja środka trwałego	070 , 761 / 010
LT - Przyjęto środek trwały do likwidacji (ewidencja pozabilansowa).	091 /
OT - Przyjęto zakupiony środek trwały do użytkowania.	010 / 080
OT - Udziałowiec wyposażył firmę w samochód - aport wniesiony do firmy.	250 / 801
PK - Aktualizacja wartości środka trwałego.	010 / 070 , 804
PK - Miesięczny odpis umorzeniowy środków trwałych.	400 , 500 / 070 , 490
PK - odpis amortyzacyjny środka trwałego, biurowiec.	400 , 550 / 070 , 490
PK - Odpis umorzeniowy środka trwałego, maszyna produkcyjna.	400 , 500 / 070 , 490
PK - Odpisy z tytułu trwałej utraty wartości środków trwałych.	761 / 079
PK - Rozchód sprzedanego wcześniej środka trwałego.	761 , 070 / 010
PK - udziałowiec wnosi środek trwały jako aport.	010 / 801
PK - utrata wartości środka trwałego.	761 / 078
PK - Zaksięgowanie dotychczasowego umorzenia środka trwałego w likwidacji.	070 / 010
PK - Zaksięgowanie różnicy między wartością początkową środka trwałego a jego umorzeniem.	761 / 010
PT - Przekazanie środka trwałego jako darowizny.	761 / 010
PT - Wniesienie aportu do innej spółki w postaci środka trwałego.	030 , 070 / 010

Środki trwałe w budowie w ewidencji księgowej

FV - Faktura VAT za zakupioną działkę.	300 , 221-2 / 201
LT - Przerwanie budowy środka trwałego.	761 / 080
LT - Sprzedaż lub likwidacja środka trwałego w budowie.	761 / 080
OT - Zakończono budowę i przyjęto środek trwały do użytkowania.	010 / 080
PK - Odpisy z tytułu trwałej utraty wartości środków trwałych w budowie.	761 / 079
PK - Wzrost wartości początkowej środka trwałego po zakończeniu budowy.	010 / 080
PK - Zaksięgowanie kosztów usług, robót dotyczących środka trwałego w budowie.	080 / 201
WB - otrzymano dotację na budowę drogi gminnej.	080 / 130
WB - Zapłata odsetek, prowizji od kredytów bankowych za czas budowy środków trwałych.	080 / 130

Leasing finansowy w ewidencji księgowej

FV - Leasingobiorca - wartość środka trwałego przyjętego w leasing finansowy.	010 , 221-2 / 201
PK - Leasingobiorca - amortyzacja środka trwałego przyjętego w leasing.	400 / 070
PK - Leasingobiorca - koszty odsetek z dalszych okresów sprawozdawczych.	751 / 201
PK - Leasingobiorca - koszty odsetek.	641 / 201
PK - Leasingodawca - przychody z odsetek z następnych okresów sprawozdawczych .	845 / 200
PK - Leasingodawca - przychody z odsetek.	200 / 845
PK - Leasingodawca - VAT należny od wartości podanej w umowie.	200 / 221
PK - Leasingodawca - wartość środka trwałego przekazanego w leasing.	200 / 330
WB - Leasingobiorca - zapłata podatku VAT od wartości podanej w umowie.	201 / 130
WB - Leasingodawca - wpływ na rachunek bankowy raty za przekazany w leasing środek trwały.	130 / 200

Kapitały w ewidencji księgowej

Akt notarialny - podwyższenie kapitału podstawowego w związku z przyjęciem nowego udziałowca, który zadeklarował wniesienie wkładów.	250 / 801
WB - nowy udziałowiec wnosi wkłady finansowe oraz aport (wkład niepieniężny np. WNiP lub ŚT).	130 , 010 / 250